زمان زیادی به انتخابات ریاست جمهوری در افغانستان نمانده و کاندیداها هم تبلیغات خود را که در افغانستان عموما به شکل چاپ پوستر و عکس و شعارهای مختلف است شروع کرده اند. همانطور که می دانید از انتخابات ریاست جمهوری در ایران هم مدت زیادی نگذشته است, انتخاباتی که تاثیر اینترنت و سایت هایی مانند فیسبوک و توئیتر را بر رای و نظر انسان ها در کشورهای در حال توسعه نمایان کرد و حتی تا حالا هم طرفداران یکی از کاندیداها با استفاده از اینترنت سعی در اعتراض و ابطال نتایج انتخابات را در ایران دارند.
در افغانستان اما به دلیل اوضاعی که شما از من بهتر میدانید خیلی ها اصلا نمیدانند اینترنت چیست و دسترسی هم به آن ندارند چه برسد به استفاده از فیسبوک و توئیتر و یوتوب, ولی هستند افغان های بسیاری که در خارج از افغانستان زندگی می کنند و دسترسی کامل اینترنت و فیسبوک و …. دارند و در بسیاری از موارد در سایتهایی که ذکر شد بسیار هم فعال می باشند.
چند روز پیش یک اپلیکیشن(پروگرامی که توسط یک پروگرام نویس برای مقاصد مختلف در فیسبوک انتشار می یابد) جدید در سایت فیسبوک دیدم که چند تا از دوستان من در آن اشتراک کرده بودند. اپلیکیشن مذکور درباره انتخابات افغانستان بود و از بازدید کنندگان می خواست که به یکی از کاندیداها رای بدهند و در اداما هم یک کامنت بنویسند. خوب من هم خواستم یک امتحان بکنم به همین خاطر کلیک کردم که یک رای ناقابل بدهم(جالب این است که مه به خاطر اینکه در خارج از افغانستان زندگی می کنم نمیتوانم در انتخابات رای بدهم). ولی قبل از رای دادن چیزی که نظر مرا جلب کرد ین بود که حتی یک کامنت به یکی از زبان های رایج در افغانستان ندیدم, تمام کامنت ها به زبان انگلیسی بود حتی اینطور به نظرم آمد که یگان تا فقط به خاطر به رخ کشیدن انگلیسی خود کامنت نوشته بودند. البته مه هم قبول دارم اشتراک کنندگان در این کار عموما افغان های خارج از افغانستان هستند اما آیا زندگی در خارج از افغانستان باید باعث شود که ما زبان و تاریخ و هویت خود را از یاد ببریم؟ مگر نه این که در طول قرن ها برای حفظ همین ارزش ها هیچ وقت در مقبل دشمنان افغانستان سر خود را خم نکردیم و همیشه با غرور زندگی کردیم؟ مگر نوشتن به زبان های دری و پشتو ویا ازبکی چه عیبی دارد؟ آیا اگر به یکی از این زبان ها بنویسیم و از انگلیسی استفاده نکنیم پس مانده هستیم؟ چرا امروزه کشورهای مثل ایران و ترکیه برای گسترش زبان هایشان اینقدر تلاش می کنند؟ ایا آنها در حال پیشرفت هستند ویا در حال پسرفت؟ یادمان باشد چند روز دوری از وطن نباید ما را با زبان و تاریخ و هویت خودمان بیگانه کند.
هرکسی کو دور ماند از اصل خویش
باز جوید روزگار وصل خویش
